|
re-born
|
||
ژرف ترین نگاه ها و عمیق ترین اندیشه ها، رهگذری باریک و زیبا که تا سر حد وجود و فهم هستی امتداد می یابد. می فهمی که زنده ای و زندگی می کنی و لذت می بری و این مهم ترین نشانه زیستن توست. عمیق تر می شوی و می خواهی که بیشتر بدانی. قبل از آنکه بخوانی و تصمیم بگیری. قبل از همه خوانش ها و خواهش ها، کنارت ایستاده است و تو را دعوت می کند بهتر بنگری و تداوم آن امتداد شورانگیز را حس کنی. ایستاده ای و بیشتر می فهمی و عاشق تر می شوی. نهایت دانستن و بودن و چراهای زیستن، در آن نگاه عاشقانه و ژرف به سراغت می آیند و از تو می گذرند.
رها می شوی از همه دانسته ها و نادانی های بشر، می گذری از تاریخ و از هر سرانجام ناگزیری که در انتظار آدمی است و می آموزی که ژرفترین نگاه ها، در عاشقانه ترین لحظات اتفاق می افتند آنگاه که خالی تر از همیشه و به نیت اندیشه صرف، همچون عاشقی بی پای و بست بیندیشی و اجازه دهی که تو را با خود ببرد.
رهگذر باریک تا از حسادت و چشم تنگی بدخواهان در امان باشد و تنها نکته سنجان و ریز بینان عاشق به زیباییش پی ببرند. باغبانی آنجاست، منتظر،با گلابی در دست و آیینه ای در چشم و هزاران نهال سبز تا به دست گیری و به خاک بسپاری، تا سر بر کنند و آسمان را نزدیک تر و آبی تر ...
و تو باغبان عاشقی هستی که با ژرف ترین نگاه ها - نه لزوما فلسفی ترین یا عارفانه ترین – بدون اینکه بخواهی و آموخته باشی، نهال های فکر و اندیشه به پر شورترین جوانه ها می آلایی. جهان را انتظار نگاهی تازه و جهان بینی نوینی است که تنها از رهگذر همین اندیشه ها جوان و جوانان پر شور می توان پاسخ داد. می توان پاک بود و اندیشه را حرمت نهاد و عمیق ترین اندیشه ها را از لابلای کتب و مقاله و سخنان و نصیحت های تکراری به زیبایی جهان و هستی و خدا باز گرداند. می توان باور کرد که در همان نگاه و همان نهال های کوتاه، سبزی آینده را می توان تصور کرد. می توان باور کرد و یقین داشت که هر تلاش و تکاملی در سایه همان نهال های به بار نشسته امکان پذیر است.
امروزه بسیاری از نگاه ها در ژرفای تنهایی و گمنانی چشمان جامعه فراموش شده اند. گروهی به خواب رفته و گروهی نیز حتی آخرین نگاه خود را به یاد ندارند. حال که خدا هست و جهان پابرجاست و باریکی گذرگه ما تا نهایت کهکشان ها گسترده است. می توان دید و می توان ایمان داشت و می توان از سکوت و سردی دانایی غرب گذشت و به گرمی و شیفتگی شرق رسید. می توان از سقراط گذشت و تنها به نگاه ژرف و شور انگیز او بسنده کرد؛ حتی از آن هم می توان گذشت و به بن مایه های اندیشه او، به هیجان و زیبایی که او را به وجد آورده است دست یافت، می توان پاک بود، می توان آگاه بود و هر چیز و همه کس را به آسانی و به تزویر مقام و منسبش نپذیرفت.
می توان پاک بود و بی هیچ سفارش و انتظاری اندیشید؛ به یمن عشق و به شور دانایی. می توان اندیشید و از بسیاری از بدعت ها و اجبارها و اغفال های گذشته و غرب در دنیای امروز رها شد. می توان نگاه و اندیشه خود را پایه گذاری کرد و وام دار کسی نبود.
تکرار یافته ها و نوشته های دیگران هر چند خوب و درست که باشند تنها زیبایی پرواز و عظمت کهکشان ها را به نشان می دهند و در مقابل ما را از پرواز و باور و اندیشه خود باز می دارند. هر انسانی به لطف و محبت پروردگار از نیرویی عظیم دانایی برخوردار است و ضمیر درون او همیشه آماده و حاضر به کنجکاوی ماست. نیاز ما صبر و توجه به درون مایه های انسانی است. نیاز ما باور زیبایی ست که در رهگذر یاد شده، شاهد آن خواهیم بود، نیاز ما حتی آموختن تقکر و نحوه اندیشیدن نیست، نیاز ما تنها نگاهی است عاشقانه به هستی و به خدا و به بلندای خلقت.
منبع : سایت علمی دانشجویان ایران
ـ پروردگارا! ما را تسلیم فرمان خود قرار ده.
ـ پروردگارا! از دودمان ما، امتی که تسلیم فرمانت باشد به وجود آور.
ـ پروردگارا! طرز پرستش خودت را به ما نشان ده.
ـ [پروردگارا!] بر ما ببخشای که تویی توبه پذیر مهربان. (بقره: 128)
ـ پروردگارا! مرا به پا دارنده نماز قرار ده و فرزندانم را نیز.
ـ پروردگارا! دعای مرا بپذیر.
ـ پروردگارا! روزی که حساب برپا می شود، بر من و پدر و مادرم و بر مؤمنان ببخشای. (ابراهیم: 41 و 40)
ـ پروردگارا! به من دانش عطا کن و مرا به صالحان ملحق فرمای و برای من در میان آیندگان، آوازه نیکو گذار و مرا از وارثان بهشت پر نعمت گردان. (شعرا: 85ـ83)
ـ [پروردگارا!] جدایی انداز میان ما و گروه تبهکاران (مائده: 25)
ـ [پروردگارا!] ما را در پناه رحمت خود درآور و تو مهربان ترین مهربانانی (اعراف: 151)
ـ [پروردگارا!] تو سرور مایی؛ پس ما را بیامرز، به ما رحم کن و تو بهترین آمرزندگانی. (اعراف: 155)
ـ پروردگارا! سینه ام را گشاده گردان و کارم را برای من آسان ساز و از زبانم گره گشای [تا [سخنم را بفهمند و برای من دستیاری از کسانم قرار ده؛ هارون برادرم را. (طه: 30ـ25)
پروردگارا! تو به من دولت دادی و از تعبیر خواب ها به من آموختی. ای پدید آورنده آسمان ها و زمین! تنها تو در دنیا و آخرت مولای منی، مرا مسلمان بمیران.
[پروردگارا!] مرا به شایستگان ملحق بفرما! (یوسف: 101)
پروردگارا! از آسمان، خوانی بر ما فرو فرست تا عیدی برای اول و آخر ما باشد و نشانه ای از [سوی] تو.
[پروردگارا!] روزی ده ما را که تو بهترین روزی دهندگانی. (مائده: 114)
پروردگارا! میان ما و قوم ما به حق داوری کن که تو بهترین داورانی. (اعراف: 89)
پروردگارا! ما را در جایی پر برکت فرود آور [که] تو نیک ترین مهمان نوازانی. (مؤمنان: 29)
پروردگارا! مرا و کسان مرا از آنچه انجام می دهند، رهایی بخش. (شعرا: 169)
ـ پروردگارا! ببخشای و رحمت کن [که] تو بهترین بخشایندگانی. (مؤمنون: 118)
ـ پروردگارا! آن دو (پدر و مادر) را رحمت کن، چنان که مرا در خردی می پروردند. (اسراء: 24)
ـ پروردگارا! مرا [در هر کاری] به طرز درست داخل کن و مرا [از هر کاری] به طرز درست خارج ساز و از جانب خود برای من سلطان و یاوری قرار ده. (اسراء: 80)
ـ پروردگارا! بر دانشم بیفزای. (طه: 114)
ـ [خدایا!] ما را به راه راست هدایت فرما. (حمد: 6)
ـ پروردگارا! در این دنیا به ما نیکی و در آخرت [نیز] نیکی عطا کن و ما را از عذاب آتش [دور[ نگه دار. (بقره:2ـ201)
ـ پروردگارا! اگر فراموش کردیم یا به خطا رفتیم، بر ما مگیر.
ـ پروردگارا! هیچ بار گرانی بر [دوش] ما مگذار؛ همچنان که بر [دوش] کسانی که پیش از ما بودند، نهادی.
ـ پروردگارا! مجازات هایی که طاقت تحمل آن را نداریم بر ما مقرر مدار.
ـ پروردگارا! آثار گناه را از ما محو کن و ما را ببخشای و ما را مشمول رحمت خود قرار ده.
ـ پروردگارا! سرور ما تویی. پس ما را بر گروه کافران پیروز کن. (بقره: 286)
ـ پروردگارا! دل های ما را بعد از آن که هدایت کردی [از راه حق] منحرف مگردان و از سوی خود رحمتی بر ما ببخش؛ زیرا تو بسیار بخشنده ای. (آل عمران: 8)
منبع : پایگاه حوزه
|
|